Ik werd op 30 April 2010 door een lid van C.V. de Kwakkerte eraan herinnerd dat ik ooit eens geroepen heb,
dat ik wel eens prins zou willen zijn.
Na wat telefoontjes heen en weer tussen mij en het bestuur van de Kwakkerte, werd er een avond afgesproken om daarover te babbelen.
Na dat gesprek heeft het mij aan het denken gezet of ik daadwerkelijk dit jaar prins wilde zijn.
Toen kwam het! Hoe ga ik dit thuis vertellen?
Ik heb Pap en Mam apart van elkaar de vraag gesteld: ”wat zou je er van vinden als ik Prins carnaval wordt?” 
In eerst instantie viel bij ze alle twee de mond wagenwijd open en moesten ze ermee lachen.
Pap en Mam gaven me echter alle twee het vertrouwen
dat ze voor 100% achter mijn beslissing zouden staan.
Toen was het JA-woord snel gegeven.
Het balletje kwam aan het rollen, Prinsenpak werd aangemeten, lijfspreuk moest worden bedacht,
aan mijn proclamatie werd gewerkt en het zwijgen was begonnen.
In het begin was dat niet zo moeilijk. Omdat zich er niemand mee bezig hield wie prins zou worden.
Maar de laatste weken waren het zwaarste, voornamelijk tegen mijn broers, de wisten nog van niks.
Zaterdag 13 november is het dan eindelijk zover: de grote carnavalszitting van CV Kwakkerte met als hoogte punt het uitroepen
van de nieuwe Prins.
Tegen elf uur werd ik thuis opgehaald  voor het grote moment waar ik zolang op heb moeten wachten.
In de auto richting het MFC werd mij verteld dat mijn vrienden er allemaal waren en dat het sinds jaren weer eens goed druk was.
Mijn avond kan niet meer stuk.
Om 23.55 uur kwam ik uit een grote “gaarkaetel” te voorschijn als Prins Roel 1e.

Daarna heb ik kunnen genieten van enkele onvergetelijk uurtjes!!
Ik wil afsluiten met mijn lijfspreuk:

Ich, es de ièsjste Prins Roel
Hub dit joar mèr ein doel
Mit dees karnavalsdaag goan ich knalle
Maar dat kin ich neet allein, mèr dat doon veer mit zun alle!!